Het verhaal van Johan

“Ik kom uit de watersport. Thuis hadden we een eigen bedrijf in buitenboordmotoren – waar ik monteur was – én een camping. Dat liep hartstikke goed, maar mijn vader wilde ermee stoppen.

Daarna heb ik nog bij twee andere bedrijven gewerkt, waarvan één zich bezighield met boor- en sondeerwerk voor aardwarmte. Uiteindelijk ben ik bij Tjaden terechtgekomen. Hier werk ik inmiddels al elf jaar met veel plezier.

Voor mij is dat het allerbelangrijkste: dat je blij naar je werk gaat. Als je iets met tegenzin moet doen, duren de dagen lang. Hier vliegen ze om!”

“Heel kort gezegd: wij doen bodemonderzoek om te bepalen hoe lang een heipaal moet zijn. Dat doe je door een conus in de grond te duwen, zodat we de harde lagen op kunnen zoeken. Als we die gevonden hebben, gaan we nog iets dieper en brengen we de bodem volledig in kaart.

Met de gegevens die we uit de grond halen, gaan ze op kantoor rekenen. De ene keer ga je dieper dan de andere – er zijn namelijk veel soorten grond. Wij zeggen eigenlijk altijd: als je vijf à zes meter stevige grond boven de 10 MPa hebt, kun je daar prima een heipaal neerzetten.”

“Die is altijd anders. Ik heb ontzettend veel vrijheid en kom op de meest gekke plekken. De ene keer sta ik midden op de Dam in Amsterdam, de andere keer met ons rupsvoertuigje in een kerk. En dat maakt het leven leuk. Vandaag ben ik hier, morgen zit ik daar. Ik heb daar altijd veel lol van.”

“Een dagje sonderen op Terschelling. Niet de meest bijzondere klus, maar zeg nou zelf: wie kan er zeggen dat je voor je werk even een dagje naar Terschelling bent? ’s Morgens met de boot heen, aan het eind van de middag weer terug. Dat vergeet je niet snel.

Een ander moment dat me is bijgebleven, was bij een kinderdagverblijf voor moeilijk lerende kinderen. Terwijl we bezig waren, kwam er een juf met een jochie naar buiten om te vragen wat ik aan het doen was. Nou, hup: de hele klas kwam naar buiten en stond om me heen. Ik heb met alle liefde uitgelegd wat sonderen is en wat ik daar deed.

Een paar dagen later kreeg mijn baas een mailtje van de school. Ze schreven dat de kinderen het geweldig hadden gevonden, en dat ze er zelf een les omheen hadden gemaakt. Ik had verteld dat we daar tot 25 meter diep gingen, en de klas had buiten 25 meter uitgezet om te zien hoe ver dat is. Ze hadden er zelfs een sommetje bij gemaakt. Dat vind ik nou mooi, zulke dingen onthoud je.

Ik vind het sowieso leuk om mensen te vertellen wat sonderen is. Soms zie je voorbijgangers nieuwsgierig kijken. Dan roep ik ze gewoon even bij en leg ik het uit. Dat vinden mensen interessant en leuk, en ik ook.”

“Gewoon, zoals we nu bezig zijn. Hoe we het allemaal samen doen. Met ons team zorgen we ervoor dat het netjes is in de wagen, dat het veilig is en dat je netjes werkt. Als mensen bij een klus zeggen: ‘We kunnen niet zien dat je geweest bent,’ dan ben ik daar blij om.”

“Onze vrachtwagen herken je meteen: die is altijd netjes. We halen een doekje over alles heen en zorgen dat het schoon is. Ik wil niet dat mijn collega na mij in een klerezooi terechtkomt. Daar herken je onze auto wel aan.”

“Uit de kunst. We hebben het hier bij de baas goed voor elkaar. En je bent een beetje eigen baas: je mag het zelf regelen en hebt de vrijheid om je werk in te delen. En is er iets, dan praat je erover en wordt er een oplossing gezocht. Ze luisteren hier echt naar je.”

“De vrijheid. Ik zou niet de hele dag op kantoor kunnen zitten. Dat is voor mij niet weggelegd. Ik kan ook heel moeilijk stilzitten, dus ik moet lekker bezig zijn. Ik wil dit wel tot mijn 100^e volhouden! Dit gaat mijn laatste baan zijn.”

“Dat maakt mij niet echt uit, als ik maar wat te doen heb. Moet ik een keertje mee met de bemaling mee, dan ga ik prima mee. Maar je moet me niet op kantoor zetten; met mijn baas hoef ik niet te ruilen.”

“Niets. Ik ben helemaal tevreden. Ik ben gewoon enthousiast over mijn werk; kun je niks aan doen. Af en toe een dagje vrij nemen als ik dat wil? Kan gewoon. Of een nieuwe werktrui? Dan bestellen we die, en ben ik ook weer blij.”